Wim Gerlach

WIM GERLACH Eerste Pinksterdag 1957 was bij de nationale autoraces van de Nederlandse Autorensport Vereniging een dag om door een ringetje te halen. De zon scheen, overal opgewekte gezichten. De jonge vereniging had zijn best gedaan met aantrekkelijke startvelden. Een prima dag voor de Nederlandse autosport. Bij de ingang van het circuit stopte een Porsche Carrera Speedster. Met jeugdige belangstelling bekeek ik de sportwagen. Gave vormgeving, leuk geluid. Met enige afgunst keek ik de bestuurder na. Vanaf een kleine tribune, naast de stenen hoofdtribune, met zicht op het tijdwaarnemershuis en de bocht onderaan de Hunserug, volgde ik de races. Het programmaboekje nam ik eindeloos door. De Porsche die ik een paar uur eerder had bekeken, kwam ook voorbij. Nu stond er startnummer 76 op. Door die eerdere toevallige ontmoeting, bekeek ik de auto en de mij onbekende coureur, Wim Gerlach, met extra belangstelling. De Porsche werd gevolgd door de Hirondelle van Henk van Zalinge. Opeens ging het mis. De auto kwam naast de weg, vloog omgekeerd door de lucht en verdween in een duinpan. Als toeschouwer wist ik niets van de gevolgen, maar voelde aan dat het ernstig was. Inderdaad. Wim Gerlach was het eerste slachtoffer op het circuit. De plek des onheils werd voor altijd de Gerlachbocht.